Chapter 5 สถานะที่เปลี่ยนไป
posted on 28 Oct 2009 19:55 by ericdeberauxถ้าหลายๆคนได้ติดตามอ่านเรื่องราวของผมในChapterก่อนๆ ก็น่าจะพอรู้สถานะของผมได้คร่าวๆ คือ
ข้อแรก....ผมแอบชอบเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าเธอคิดยังไงกับผม
ข้อสอง....ผมเป็นโอตาคุ
ข้อสาม(อันนี้ดูเหมือนจะไม่เกี่ยว)....ผม...ขี้เหงานะ
เหอะๆๆ จากการที่ผมอกหักดังเป๊าะมาแล้วรอบนึง แต่ผมก็ยังไม่ลดละความพยายามที่จะชอบเธอคนนั้น
แม้ว่า โอกาสดีๆ มาถึงที่...แต่ผม ก็ยังคงอุบความในใจไว้คนเดียว..
อ้อ! บังเอิญว่าชะตาฟ้าเล่นตลก(มากถึงมากที่สุด)
เธอคนนั้นได้ทุนไปเรียนต่อเมืองนอก!!!
พระเจ้า! แล้วผมจะทำยังไง
รุ่นพี่คนเดิมของผม( คนนั้นไง ใช่ๆ คนนั้นแหละ )ก็ได้ให้คำแนะนำ
"เอ็งก็รีบๆ บอกเค้าไปสิ เดี๋ยวก็อดหรอก"
ครับ...แต่ถึงอย่างงั้นก็เหอะ คนมันป๊อด ก็คงป๊อดอยู่วันยังค่ำ
...
...
...
ตอนนั้น ผมมีเพื่อนหญิงที่สนิทอยู่คนนึง ซึ่งผมเองก็จำไม่ได้ว่าสนิทกันได้ยังไง
แต่ทั้งห้อง ร่วมใจกันจับคู่ให้ผม(เฮ่อ...)
เมื่อก่อน ผมก็ได้แต่เพียรพยายามอธิบายว่า...ไม่ได้ชอบมานนนนนน
แต่ว่า...ไอ้เรื่องไซโค คนโดนไซโคบ่อยๆ เดี๋ยวมันก็คิดไปตามนั้นเอง-*-
จนวันนึง ผมก็คิดว่า เราชอบใครกันแน่??
...
...
...
จนเรื่องราวมาถึงจุดพลิกผัน
เมื่อวันนึง เพื่อนหญิงของผมคนนั้น เกิดเงียบไป...
ไม่เข้ามานัวเนียผมเหมือนเคย
ถามคำ ก็ตอบคำ...
ไม่ชอบ....
ผมเกลียด....การถูกละเลย
วันนั้นทั้งวัน ผมถึงกับหงุดหงิด
อะไรๆ ก็ขวางหูขวางตาไปหมด
วันนั้น เรียนพละ วิชาแบตมินตัน
มีสอบ เดาะลูก 30 ครั้ง
ผมได้แค่ ครั้งเดียว
และเย็นวันนั้น เค้าก็เดินมาหาผม เพราะว่าคนอื่นฝากธุระมาให้ผม
...
ผม ตะคอกใส่เธออย่างรุนแรง ว่า
"เราไม่มีอะไรจะพูดกับคนอย่างแก"
ฟังดูไร้เหตุผลเนอะ....
แล้วเค้า ก็ร้องไห้...
ด้วยอารมณ์โกรธตอนนั้นก็เลยไม่คิดอะไร
แต่พอกลับมาคิดอีกที.....
..
..
เลวหว่ะ
..
..
..
แล้วก็ผ่านวันนั้นไป ด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว จนกระทั่ง วันรุ่งขึ้น..
เพื่อนๆ ที่หวังดี (หรือว่า เจือกฟะ?) เข้ามาถามไถ่
บางคนก็...แซวปนด่า เพราะว่าเรื่องเมื่อวาน
ก็ยังคงโมโหอยู่ เวลา1คืนไม่ได้ช่วยเลย- -
เวลาล่วงเลยไป....จนถึงพักกลางวัน
กลุ่มเพื่อนที่ซี้ๆ กันก็เข้ามาล้อม
"ขอโทษเค้าซะ"
เฮ่ย! ยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนี่หว่า?
"จังหวะกำลังดี บอกรักเค้าไปเลย"
เฮ่ย!x2 ไม่ได้รักมันซะหน่อย!!! (แต่อีกใจก็ยัง ลังเล)
อีกคนก็หยิบมือถือของมันขึ้นมา...เปิดบอดี้แสลม
เพื่อ...บิวต์อารมณ์....
ทั้งกลางวัน ผมไม่ได้กินข้าว....เพราะไอ้สามตัวเนี้ย!!!
จนกระทั่ง เพื่อนผมคนนั้น มาถึงห้อง
ผมเดินเข้าไป ใกล้เธอ
แต่เธอกลับ ถอยหนี(กลัวล่ะมั้ง ก็เมื่อวาน...)
ผมเดินเข้าไป ใกล้อีก ใกล้อีก
เธอก็ ถอยออกมา ถอยออกมา
ผมเร่งฝีเท้า เธอก็หันหลังวิ่ง
แต่ด้วยสมรรถภาพทางกายของชายชาตรีมีกล้าม(เล็กน้อย)
ผมจับข้อมือเล้กๆ ของเธอเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย
เธอพยายามจะยื้อยุด แต่มือของผมก็กำรอบข้อมือนั้นแน่น
"นี่ ฟังเราก่อนได้มั้ย"
..
..
ความเงียบโรยตัวเข้ามาอย่างช้าๆ
ถ้อยคำที่พรั่งพรู...
คือบทปรับความเข้าใจ ทั้งสิ้น
แต่ว่า....
ไอ้"คบกับเราได้มั๊ย"นี่มัน...
อะไรก๊านนนนนนน!!!!
ด้วยเหตุนี้ จึงทำให้ผมมีแฟน และเปลี่ยนสถานะจากเพื่อนสนิท กลายเป็น คนรู้ใจ...
เอวังด้วยประการละฉะนี้...
edit @ 28 Oct 2009 23:17:20 by Eric Deberaux